Lallende Limbo’s

Terrassentest2 augustus 2012 8:00 |De zon schijnt genadeloos.  En in grillig Nederland moet je dan pakken wat je pakken kan. Dus ik besluit op zoek te gaan naar een terras dat de zon optimaal benut, maar wel een verkoelend briesje biedt. Ik zoek een terras aan het water. Op het rustige Entrepotdok, achter Artis ligt Bloem eten en drinken.

Het café zelf huist in een piepklein hoekpandje. Voor de deur en aan de overkant van de autoluwe straat staan kleurrijke tafeltjes opgesteld, die door drie parasols en twee bomen tegen de zon worden beschermd. Ik nestel me overmoedig aan een van de tafeltjes die de schaduwdans ontspringt. Het merendeel van de tafeltjes is bezet, maar voor Amsterdamse begrippen is het rustig. Er tuft af en toe een bootje langs, fietsers zwoegen zich het bruggetje naar Artis op en een enkel groepje dappere toeristen begeeft zich naar het dok om de pakhuizen te bekijken. Een perfecte lome middag voor een broodje en een tijdschrift.

Tatoeages en onderbroekjes
Een vriendelijke serveerster in ‘s zomers broekpak brengt me de kaart. Bovenaan staat dat het fruit, de groenten, het vlees, de kaas en de eieren biologisch zijn. En dat de vis een MSC keurmerk heeft. Naast de bekende broodjes zalm en pastrami staan er ook minder gangbare varianten op de kaart; een broodje pittig stoofvlees met knoflookmayo, wentelteefjes en zelf samen te stellen salades. Ik wil iets lichts. Vis. Maar gezien mijn matige besluitvaardigheid laat ik het aan de serveerster over te kiezen tussen een broodje met gerookte zalm of forelsalade. Het wordt zalm (7 euro), want de serveerster noemt het, ‘ Heerlijke zalm. Niet van die glimmende, doorzichtige plakjes.’ En een verse jus (3,50 euro).

Inmiddels legt een van de langsvarende bootjes aan en nemen zes mannelijke Limburgse pensionados plaats aan een tafel achter mij. Ze bestellen bier. ‘Tjee, wat drink ik veel vandaag’, zegt de een. Dat is te zien. Verspreid over het dek van hun boot liggen de restanten van hun eerdere alcoholische versnaperingen. ‘Ja, op het water gaat het altijd snel,’ beaamt de ander. Vervolgens gaat er allerlei schunnigs over tafel. Ik zal de letterlijke teksten niet herhalen, maar er kwamen erotische tatoeages, pastrami en onderbroekjes aan te pas.

Doffe zalm
De combinatie van lallende oude mannen en een toch wel daas-makende zonkracht doet me uiteindelijk afdruipen naar een tafeltje aan de andere kant van het terras, onder een parasol. Daar krijg ik mijn broodje, rijk belegd met – inderdaad – dikke plakken doffe, smaakvolle zalm, opgeleukt met een keur aan kleurrijke kiemen, knapperige radijsjes, komkommer, dille, sla en vooral heerlijke crème fraîche. Terwijl op mijn schoot Vrij Nederland ligt waarin staat dat biologisch eten niet lekkerder is, lijkt die frisse, volle, lobbige crème fraîche toch echt het tegendeel te bewijzen. Zalig.

Hoewel ik weet dat Italianen en andere eetpuristen er de gruwels van krijgen bestel ik toch een cappuccino als toetje. Die is goed. Sterke Illy koffie, dikke laag fluwelig schuim. Geserveerd zonder koekje, maar met een glas koel water. Ogen dicht, niets meer aan doen.