Wetenschap9 februari 2012 12:56 |Bijzonder hoogleraar kinderarbeid Kristoffel Lieten, die vorig jaar met emeritaat ging, heeft plagiaat gepleegd. Volgens de rechtbank in het Indiase district Delhi is bewezen dat hij een paper heeft geplagieerd van Ajai Sahni, executive director van het Institute for Conflict Management in New Delhi.
Elf jaar geleden werd Sahni benaderd door het toenmalige European Centre for Conflict Prevention om onderzoek te doen naar conflicten in Noordoost India. Sahni trok zich terug uit het project omdat hij het niet eens kon worden met de opdrachtgever over de manier waarop het onderzoek zouden worden gepubliceerd. Met het tijdschrift Faultlines: Writings on Conflict & Resolution kon hij wel tot overeenstemming komen en het artikel verscheen dan ook in dat kwartaalblad.
In september 2002 verscheen van de hand van Lieten een vergelijkbaar artikel in het boek Searching for Peace in South and Central Asia. Veel later kreeg Sahni het artikel onder ogen en meende dat er plagiaat was gepleegd. Hij stapte naar de rechter die hem in november 2011 in het gelijk stelde. Uit de uitspraak: ‘Professor Lieten’s paper is more or less the verbatim reproduction of the survey published by the plaintiff (Dr. Sahni) with only some cosmetic changes.’
Lieten werd een boete opgelegd van 500.000 Indiase rupees (ongeveer 7.700 euro), plus de kosten van de rechtszaak. Bovendien moet het onderzoeksmateriaal en de gedrukte kopieën van het artikel ingeleverd worden bij Sahni om te worden vernietigd. Lieten heeft negentig dagen gekregen om te reageren op de uitspraak.
De UvA doet momenteel onderzoek naar de kwestie. Aan Folia Web laat Lieten weten: ‘Dit is een Indiase rechtszaak die sinds 2004 tegen mij en vier anderen wordt gevoerd en waarin het oordeel bij verstek in 2011 is uitgesproken. Ik ontken het plagiaat en zie de uitkomst van het onderzoek dat de UvA verricht met vertrouwen tegemoet.’
Vorig jaar schreef Lieten ter gelegenheid van zijn afscheid een opiniestuk voor Folia (pdf, pagina 9).
reacties1
Bedoelt de veroordeelde en dus a posteriori als ordinaire wetenschapsfraudeur gestigmatiseerde Lieten met de – mogelijk als impliciet denigrerend en dito insinuerend hinein te interpretieren – formulering ”een Indiase rechtszaak”, te suggereren, dat een eventueel onder een westers juridisch regime gevoerde procedure (al dan niet per definitie) wel in zijn voordeel zou zijn uitgevallen.
In ieder geval zou Lieten met een simpele academische bronvermelding van Sahni, als hoofd-auteur van ”zijn” bevindingen, veel immanent prestigeverlies voor zichzelf en de mensen uit zijn vakgebied (en wellicht voor de gehele NL academische gemeenschap) hebben kunnen voorkomen.
Wat resteert is – zeker na de recente affaires Stapel en Guttenberg bijvoorbeeld – natuurlijk de nog immer onbeantwoorde, open vraag, naar de precieze frequentie van ongegeneerde data-diefstal c.q. data-corruptie van en door academici.
Reageer zelf. (Maar houd je aan de huisregels)