‘Gewoon een spannend boek zonder literaire pretenties’

Studenten12 oktober 2011 12:30 |Al op haar veertiende  besloten Laura Burgers (22, derdejaars rechten, UvA) en haar vader Simon Burgers (53, UvA-alumnus Nederlands) samen een jeugdboek te schrijven. Het idee bleef even liggen op de plank, maar sinds deze zomer ligt Copycat. Oog in oog met je dubbelganger in de schappen. Dat het deze week Kinderboekenweek is, treft dan ook.

Een boek schrijven samen met je vader, hoe kom je op dat idee?
‘Al op mijn veertiende wist ik: ik wil ooit een boek schrijven en het verhaal moet gaan over het klonen van mensen. Dat vond ik toen al interessant en ik wist zeker dat dat thema een heel spannend verhaal kon opleveren. Dat ik het samen met mijn vader wilde schrijven stond toen ook al vast, dat leek ons een leuk gezamenlijk project. We hebben in die tijd drie hoofdstukken geschreven, maar besloten toen dat het beter was te wachten tot na mijn eindexamen, ik was eigenlijk nog wat te jong. Die delen bleven dus op de plank liggen, maar we gingen wel door met erover praten: ideeën uitwisselen, verhaallijnen bedenken. Dat leverde ons al behoorlijk wat lol op.’

Waar gaat het boek over?
‘In Copycat staat de zestienjarige Stefan centraal. Hij verliest door een ongeluk een voet, maar vindt dat geen ramp: hij krijgt een nieuwe voet van zijn kloon. Stefan denkt dat alle klonen in een vrieskist liggen, maar dat blijkt niet zo te zijn. Zijn kloon blijkt dus nu zonder voet te zitten. De klonen worden gevangen gehouden, maar er is één bewaker die ze stiekem leert praten.  Stefan gaat zijn kloon bevrijden en daardoor ontmoeten ze elkaar. Mijn vader en ik hebben bewust gekozen voor een kinderboek: gewoon een lekker, spannend boek, zonder literaire pretenties. Hoewel er heus wel wat diepere lagen inzitten en ook stof tot nadenken geeft.’

Een vader-dochter schrijversduo, hoe ging die samenwerking?
‘Dat ging eigenlijk prima, onze band is goed. Vaak begon ik met schrijven, las hij het en maakte het dan wat “leuker”, hij heeft al eerder een roman geschreven. Andersom bleek minder goed te werken. We hebben heel wat gelachen om alle rare ideeën die we hadden. Als we het een keertje niet eens konden worden, dan bekeken we samen hoe het dan wel moest. Dat het boek uiteindelijk werd uitgegeven was helemaal mooi, dat heeft namelijk best even geduurd.’

Hoe is jullie boek ontvangen?
‘Eigenlijk heel goed, we krijgen nog dagelijks mail van lezers. Niet alleen kinderen  blijken het heel erg spannend te vinden, ook studenten. Mijn vader geeft les aan de Haagse Hogeschool nu, en die hoort dat op die manier terug. Iemand mailde dat hij het boek in twaalf uur had uitgelezen, dat is het record tot nu toe.’