Aanleiding voor het debat was de aankondiging van wethouder Freek Ossel van wonen in maart dit jaar, om het bestaande verbod op woningdelen strenger te gaan handhaven. Reden: de toenemende overlast die gedeelde woningen veroorzaken, gaf Ossel tijdens het debat aan. ‘We ontvingen steeds meer klachten van bewoners, en ook de brandweer luidde de noodklok. De druk op de stad blijkt steeds groter te worden en dan moet je als gemeente ingrijpen.’

Ossels aankondiging had de afgelopen maanden al een flinke lobby van woningdelers op de barricades gebracht. Dat mag ook blijken uit de meer dan tweeëneenhalf duizend ‘likes’ die de Facebook-pagina Woningdelen moet mogen inmiddels heeft weten te verzamelen, vertelde Annick Leeuwenberg, vicevoorzitter Asva, bij aanvang van het debat. En ook onder studenten is de ontstane onrust volgens haar groot, want zij vormen bij uitstek een groep die vaak met meerdere personen in één woning willen leven.

Maar dat er veel studenten onder de woningdelers zijn, betekent niet dat het tot hen gereduceerd moeten worden, haastte VVD-raadslid Daniël van der Ree zich te zeggen. ‘Wanneer we als Amsterdam een wereldstad willen zijn, dan moet het ook mogelijk zijn dat expats van internationale bedrijven hier gezamenlijk in een huis kunnen wonen.’ Het plotselinge handhaven van het verbod was Van der Ree dan ook een doorn in het oog, en reden met een eigen voorstel voor het toestaan van woningdelen te komen. Daarnaast was er een Rotterdamse deskundige uitgenodigd die vertelde hoe het woningdelen in die stad gereguleerd werd.

Regulering
Ossel gaf aan in principe welwillend te staan ten opzichte van een verruiming van de regels. Maar dat er gereguleerd moet worden bleef volgens hem als een paal boven water staan. ‘Of je nu indicatoren, criteria of normen voor het delen opstelt: er moeten regels zijn voor wat wel en wat niet mag.’ Ook benadrukte hij dat regulering niet alleen over afzonderlijke woningen gaat. ‘Ook het beter spreiden van zulke gedeelde woningen is van belang. De druk op één bepaalde wijk of straat kan te hoog worden. Woningdelen moet kunnen, maar echt met mate.’ Daarbij gaf hij ook aan ook regels te willen hebben als wapen tegen de verwachte toestroom aan Bulgaren en Roemenen, die hier vanaf 1 januari 2014 mogen komen werken.

Naast politici waren ook vastgoedbeheerders, juristen en bezorgde buurtbewoners aanwezig om hun stem te laten horen. Die laatsten maakten zich vooral zorgen om de prijsopdrijving die door het splitsen van woningkosten kan optreden. Dat kan ook voor studenten nadelig zijn, want waar kamersgewijze verhuur aan het puntensysteem gebonden is, zijn er voor woningen in de vrije sector geen prijsreguleringen. Ook zetten zij vraagtekens bij de wenselijkheid van veel meer mensen in Amsterdamse woningen. Volgens Van der Ree is dat echter onvermijdelijk. ‘De woningbezetting zal de komende tijd nu eenmaal oplopen. Dat gebeurt in alle grote steden: kijk maar naar de serie Friends!’

Zowel Ossel als Van der Ree gaven aan haast te willen maken met de nieuwe regels. Voor 1 januari 2014 moet een en ander geregeld worden. Tot die tijd is het ook voor studenten nog even afwachten, onderkenden beiden.

Vorig jaar en ook nog zeer recentelijk zijn beschuldigingen van wetenschappelijk wangedrag geuit aan het adres van de gepensioneerde hoogleraar politieke antropologie Mart Bax. De VU, waar Bax tot zijn emeritaat in 2002 een groot deel van zijn werkzame leven werkte, heeft een onafhankelijke commissie ingesteld die op basis van nader onderzoek een oordeel zal uitspreken over het wetenschappelijk werk en de empirische basis waarop het werk van Bax is gebaseerd.

De commissie bestaat naast voorzitter Baud uit hoogleraar politieke geschiedenis Susan Legêne (VU) en hoogleraar ontwikkelingssociologie Peter Pels van de Universiteit Leiden. De commissie streeft ernaar om over haar bevindingen en mogelijke aanbevelingen voor 1 september naar buiten te komen.

Baud kreeg bekendheid in 2001 toen hij in de aanloop naar het huwelijk van Willem Alexander en Máxima Zorreguieta onderzoek deed naar de achtergrond en loopbaan van haar vader Jorge Zorreguieta, die deel uitmaakte van de regering van de onlangs overleden Argentijnse dictator Jorge Videla.

Zie hier voor een artikel in de Volkskrant over de wetenschappelijke werkwijze van Mart Bax.

Tijdens hun speurtocht naar verouderingsgenen vonden de onderzoekers in muizen dat de genen die verantwoordelijk zijn voor de aanmaak van zogenoemde ‘mitochondriale eiwitten’ of MRP’s, bepalend zijn voor de uiteindelijke levensduur van een organisme. Uit het onderzoek blijkt dat een halvering van de activiteit van de MRP-genen het leven van de muizen met de helft verlengt. ‘Dit is de eerste keer dat we aantonen dat een kleine variatie in activiteit van genen, en dus geen mutaties, kan verklaren waarom het ene organisme ouder wordt dan het ander’, zegt AMC-medisch bioloog Riekelt Houtkooper, eerste auteur van het artikel in Nature.
Behalve muizen gebruikten de onderzoekers wormen om het verband tussen MRP-genen en veroudering te verklaren. Wormen waarbij het bewuste gen werd geïnactiveerd, leven gemiddeld 31 in plaats van 19 dagen. De langer levende wormen zijn bovendien gezonder, blijven langer actief en fitter, ook op ‘hoge’ leeftijd. De volgende stap in het onderzoek is om bij een individueel organisme te bepalen hoe actief het gen is en of dit de ouderdom voorspelt.

De onderzoekers stellen dat het levensverlengend effect te maken heeft met de mitochondriën, de energiecentrales van de cel. Als de MRP-genen minder actief zijn dan worden de mitochondriën minder actief en gaan ze in een ‘levensverlengde modus’. Deze mitochondriën zijn tijdens de evolutie ontwikkeld uit bacteriën binnen de cel. De onderzoekers hebben daarom gekeken of bepaalde antibiotica, die de eigenschap hebben bacteriën uit te schakelen, de activiteit van de mitochondriën kunnen dempen.

‘Tot onze verbazing leefden de wormen langer als we ze antibiotica gaven die routinematig worden voorgeschreven voor bacteriële infecties’, zegt Houtkooper. Hij waarschuwt dat antibiotica geen elixer zijn voor de eeuwige jeugd. Het gebruik van antibiotica heeft als belangrijke bijwerking dat de bacteriën in de darm worden ontregeld. Wel ontdekten de onderzoekers dat andere bekende medicijnen hetzelfde beschermend effect hebben op de mitochondriën. Houtkooper: ‘Het feit dat een medicijn dit effect heeft, opent het perspectief dat we ooit met een medicijn de levensduur kunnen verlengen of liever het aantal gezonde levensjaren kunnen vergroten.’

Het uurtje was het begin van de Entrepreneurship Day 2013 en stond dan ook geheel in het teken van ondernemen. De drie gasten deelden hun ervaringen en tips met de aanwezige studenten, waarvan het merendeel misschien wel toekomstig ondernemer.

‘Hoe ben je begonnen met jouw onderneming? Heb je bijvoorbeeld geld geleend?’, zo luidde één van de vragen uit het publiek voor Fabienne Chapot, oprichtster van het tassen en accessoire label FAB. Chapot begon inderdaad met een lening bij haar moeder, die ze inmiddels heeft terugbetaald. ‘Maar het is allemaal geen rocket science’, benadrukte ze. ‘Als je wilt ondernemen moet je dat gewoon doen en niet bang zijn om te falen.’

Danny Mekiç, de jongste ondernemer van de drie en ook wel bekend van DWDD, kon dat beamen. ‘Als ondernemer moet je kunnen omgaan met angst. En als iets dan erg spannend of eng wordt moet je je niet omdraaien en weglopen maar doorgaan’, legde hij uit. ‘Daarnaast is een goed netwerk ontzettend belangrijk en ik raad jullie allemaal aan om daar direct aan te beginnen.’

Volgens internetondernemer Boris van Veldhuijzen Zanten is het belangrijk om door te zetten en jezelf geen beperkingen op te leggen. ‘Start gewoon je bedrijf en focus op de kleine succesjes, want die zijn erg belangrijk en zeker in het begin gaat alles stap voor stap.’ Op het kantoor heeft hij een gong heeft opgehangen waar werknemers op mogen slaan na elk succes dat ze behalen. ‘Zo maak ik ze bewust van het feit dat je vaak gedurende de hele dag succes boekt’, aldus Van Veldhuijzen Zanten.

Neerlandica en UvA-alumna Marja Pruis, onder meer recensent van De Groene Amsterdammer, heeft de Jan Hanlo Essayprijs 2013 gewonnen voor haar essaybundel Kus mij, straf mij. De prijs, een geldbedrag van zevenduizend euro en een kunstwerk, werd dit jaar voor de achtste keer overhandigd. Pruis kreeg de prijs dinsdagavond uitgereikt in De Balie.

De jury, onder voorzitterschap van Margot Dijkgraaf, maakte een keuze uit meer dan 110 ingezonden essaybundels uit 2011 en 2012. Naast Pruis waren de andere genomineerden UvA-universiteitshoogleraar Louise Fresco met Hamburgers in het paradijs, UvA-hoogleraar Joep Leerssen met Spiegelpaleis Europa, de Rotterdamse socioloog Willem Schinkel met De nieuwe democratie en de Belgische hispanist en filosoof Peter Venmans met Het derde deel van de ziel. Volgens de jury bespeelt Pruis in haar boek ‘virtuoos verschillende literaire registers’ en verleidt ze de lezer ‘dankzij haar verademend toegankelijke stijl’.

Het zijn vooral patiënten, medisch specialisten en stafleden die zich schuldig maken aan intimidatie. Charlotte Kruydenberg, voorzitter van het KNMG Studentenplatform, noemt op Radio1 een voorbeeld dat in de enquête genoemd werd. Die kwam van een vrouwelijke coassistent die een katheter inbracht bij een patiënt. Daarop zei de medisch specialist: ‘Oh, je gaat er echt voor. Je mag die van mij ook wel eens vasthouden.’

Ongepast gedrag
Studenten houden de intimidatie meestal voor zich, slechts zeven procent maakte er melding van op de faculteit. In 2006 werd eenzelfde enquête gehouden, met vergelijkbare resultaten. Dat was aanleiding voor maatregelen. Zo werd bij elk universitair medisch centrum een vertrouwenspersoon aangesteld. Omdat de situatie desondanks niet is verbeterd, moet er volgens Kruydenberg meer gebeuren. Ze roept artsen op collega’s aan te spreken op ongepast gedrag en studenten op tot het melden van intimidatie. Verder pleit ze er voor studenten tijdens de opleiding voor te bereiden op seksuele intimidatie, bijvoorbeeld in het vaardighedenonderwijs.

Na de presentatie van het eerste nummer gingen Nobelprijswinnaar Gerard ‘t Hooft, wetenschapsjournalist Govert Schilling en biomedicus Kris Verburgh in debat over de vraag waarom we wetenschap nodig hebben om de wereld te redden. Die filosofische discussie sluit aan bij de inhoudelijke koers van het blad, dat zich richt op ‘ideeën die de wereld veranderen’.

Het coverartikel van het eerste nummer gaat over domheid. Waarom doen zelfs slimme mensen zo vaak domme dingen? Is domheid een evolutionair bijverschijnsel dat de mensheid altijd bij zich zal dragen? Ook is er in het eerste nummer een dossier over onsterfelijkheid en de wetenschappelijke zoektocht naar het eeuwig leven.

De Nederlandse New Scientist bevat naast bijdrages uit de Engelstalige edities ook artikelen van de Nederlandse redactie. Die redactie maakte tot vorige maand NWT Magazine, maar dat blad houdt na 81 jaar op te bestaan.

Jaap Oosterwijk

In die brief doet FGw-studentenraadslid Jaap Oosterwijk een klemmend beroep op Gunning de documenten openbaar te maken die op 26 april ter lezing werden aangeboden aan de gezamenlijke vergadering van leden van de centrale ondernemingsraad (COR) en van de centrale studentenraad (CSR) van de UvA. Ons is niet vertegenwoordigd in de CSR. An sich maakt dat niet uit, want de vergadering was openbaar. Alleen: de documenten mochten uitsluitend worden gelezen en niet worden meegenomen waardoor ze voor de rest van de UvA-gemeenschap mogelijk onbekend zijn gebleven.

Bij het verzoek aan Gunning doet Ons een beroep op de Wet Openbaarheid van Bestuur (WOB). ‘Ik verzoek u om de documenten digitaal toe te zenden. Indien u bepaalde documenten weigert te openbaren, verzoek ik u dit per geweigerd document te motiveren,’ schrijft Jaap Oosterwijk, die de collegevoorzitter vraagt het verzoek tot openbaarmaking ‘met voortvarendheid’ in behandeling te nemen.

Ook afgelopen vrijdag 17 mei was er een dergelijke vergadering: openbaar, maar de stukken mochten alleen worden gelezen. (Nog) niet bekend is of Ons ook bezwaar gaat aantekenen tegen de vergaderconstructie van 17 mei.

Het CvB heeft nog niet gereageerd op de brief van Ons aan Gunning

Twee docenten van de opleiding Aviation plaatsten de nepbom, die bestond uit een rugzak, met daarin een colafles met een batterij en een horloge erop geplakt, vorig jaar op station Amstel om studenten te trainen in het omgaan met complexe veiligheidssituaties. Toen de ‘bom’ per ongeluk door de politie werd ontdekt, lag het trein- en metroverkeer op het station een tijd stil. De NS, GVB en Spoorwegpolitie kondigden daarop aan de kosten van de ontruiming en het uitgevallen trein- en metroverkeer op de docenten te zullen verhalen.

Aan Nieuwe Revu laat de HvA weten dat daar echter nooit gevolg aan is gegeven. De betrokken docenten zijn ook nog steeds aan de hogeschool werkzaam.

Teamcaptain Albert-Jan Bloemendal was na afloop zeer tevreden over de prestatie van het team. ‘Het ging heel goed. Ons schema lag op 11,5 kilometer per uur, maar we hebben heel lang veel harder gelopen,’ zegt Bloemendal. In de tweede nacht liep het team door dorpen als Zele (België) en Ossendrecht (NL), waar de festiviteiten de gemiddelde snelheid weer wat drukken. Uiteindelijk finishte Bloemendal en zijn collega’s precies op schema, ondanks de slechte weersomstandigheden in het noorden van Frankrijk.

DMR betaalde de inschrijfkosten voor de Roparun en de teamleden droegen zelf elk 150 euro aan de kosten voor logistiek en organisatie bij. Daarbij hielp ook het bouwbedrijf dat de nieuwe Amstelcampus bouwt nog met een donatie.