Thomas van Aalten begon dapper met organiseren op alfabet, maar inmiddels propt hij de boeken gewoon in zijn kast. Hij heeft ongeveer twintig meter waarvan hij tien meter heeft gelezen.
Foto: Fred van Diem
Voor welk boek schaam je je het meest?
‘Ik denk dat ik die al heb weggegooid. Mensen maken inmiddels minder vaak de fout om mij boeken cadeau te doen, want ik heb een nogal lastige smaak. Maar voor literatuur hoef je je nooit te schamen.’
Wat is het mooiste boek in jouw boekenkast?
‘Dat is De vreemdeling van Albert Camus, vertaald door Adriaan Morriën. De uitgebeende taal is na al die jaren nog steeds goed. Daardoor kan het boek de komende eeuwen nog overleven. Aan het eind van het boek blijft de lezer met vragen achter. Niet dat het verhaal niet af is, maar het gaat verder na het einde. “Vragen zijn langer houdbaar dan antwoorden,” zei William Gibson ooit. Dat is belangrijk voor goede literatuur.’
Door welk boek kom je maar niet heen?
‘Door zoveel. Ik denk soms dat ik de tijd of energie er niet voor heb, maar als ik dan een goed boek pak, lukt het wel. Met veel schrijvers die in The New Yorker publiceren heb ik niet zo veel. Ze hebben humor die ik niet goed kan duiden.’
Van welk boek heb je het meest geleerd?
‘Op weg naar het einde van Gerard Reve, De vreemdeling van Albert Camus en Crash van G. J. Ballard. Van Reve heb ik veel geleerd over zinsbouw en stijl en van Camus en Ballard leerde ik over het kijken naar de wereld. Kijken naar mensen heb ik geleerd van John Cheever.’
Wat lees je als je geen boek leest?
‘Dan lees ik de Volkskrant en tijdschriften zoals Vrij Nederland. Via de iPad kan ik ook buitenlandse tijdschriften lezen. Dat heb ik een tijdje gedaan met Vanity Fair. Verder lees ik op websites, maar het internet heb ik eigenlijk wel uit.’
Thomas van Aalten (1978) studeerde tekstschrijven aan de Hogeschool Holland en debuteerde in 2000 met de roman Sneeuwbeeld. In 2011 verscheen De schuldigen. Van Aalten werkt tevens als docent schrijven aan de HvA.
