Vraag en aanbod

Ik zoek een huisgenoot. Nee, mail me niet. Het mogen kiezen van een huisgenoot is een machtspositie waarin ik me niet senang voel. Ik hou er gewoon meer van om de baas te spelen in gelijke verstandhoudingen. Er zijn onwaarschijnlijk veel gezelschapsmensen die van koken en schoonmaken houden en dus de ying tot mijn yang zouden zijn. De eerste schifting in 180 e-mails maak ik dus maar op grond van de aanhef (hoi! -> dag) en het aantal spelfouten. Dezelfde methode wordt geloof ik momenteel ook gebruikt bij sollicitaties.

Van de zeshonderd afgestudeerde geesteswetenschappers die ik ken zijn er vijf werkzaam in de richting van hun werkveld. Gister kwam ik op een feestje weer naast zo’n boventallige geesteswetenschapper te zitten. Ik vroeg per ongeluk iets en het antwoord leek geen einde te kennen. De antropologe wees naar het vraag- en aanbodmodel alsof ze het had uitgevonden. Het aanbod? Ze had graag willen voetballen met Braziliaanse weeskinderen. Maar ja, de teams ter plaatse bestaan al voor de helft uit Nederlandse antropologes. ‘Waar woon je?’ vroeg ik om het gesprek maar op een ander onderwerp te brengen. ‘In een studentenhuis, Oost. Ik zoek iets groters, maar hee, het is Amsterdam.’ ‘Ja, snap ik,’ zei ik, en dacht tevreden aan de grote, lege kamer. En aan duizenden afgestudeerde geesteswetenschappers in studentenhuizen.

Misschien had er een disclaimer bij succesverhalen gemoeten. Niet elke hobby leent zich ervoor om werk van gemaakt te worden. ‘Doen waar je lol in hebt’ – ‘mits je er bizar goed in bent’. O ja, ‘succes is een keuze, voor zover beïnvloedbaar d.w.z. succes is de samenkomst van gunstige aanleg, inzet en omstandigheden.’ Wat betreft de kamer ben ik er nog niet uit. Ik denk aan de volgende tekst: ‘Kamer te huur in appartement, te delen met nalatige huisgenotenhaatster. Gebreken: vochtvlekken en verzakte vloer. Huur: te hoog, maar hee, het is Amsterdam.’