Viezje pot

Oma belt. ‘Gina,’ zegt ze, ‘je weet dat ik vroeger uitging in de gayscene.’ Ik glimlach. ‘Mijn beste vriend was een homo, hij noemde mij zijn zus. Overal kwamen we gratis binnen.’ Langzaam slurp ik van mijn thee – rooibos –  benieuwd naar wat komen gaat. ‘Een homo herken ik uit duizenden.’ ‘Wat wil je weten oma?’ vraag ik. ‘Vanavond, het Zesuurjournaal. Je weet wel, die presentatrice. Kort haar, knap gezicht: Annechien Steenhuizen.’ Mm, doe ik. ‘Is zij een pot?’

Mij vindt oma geen pot. Waaraan dat ligt weet ze niet. ‘Ach lieve schat. Het zit niet in je houding.’ Ook in de kroeg kijken ze verbaasd. ‘Jij? Je bent een meisjesmeisje!’ Op mijn studie wordt er gestaard. Grote ogen, het persoonlijke terrein wordt doorgaans vermeden. Toch blijft de situatie op straat het interessantst.

De volgende opmerkingen passeerden onlangs de revue. Mijn lief en ik stonden voor het stoplicht op de Ceintuurbaan. ‘Dames. Pssst, hee maisjes. Hoeren!’ Op de Albert Cuyp lalde een eersteklas hockeybal ‘Ja, lekker. Ùh ùh.’ gevolgd door hard gehijg en gekreun. En dan was er nog deze: ‘Ladies, ik weet waar jullie op willen rijden, kom er maar mee spelen.’

Maar laatst in het Oosterpark, dat sloeg alles. We kruisten een vijftigjarige man, met een snor en een Dirk-tas. Hij kwam steeds dichterbij, hield halt en siste: ‘Viezje lesbo’s.’ Bijzonder, want we hielden elkaars hand niet vast, keken niet verliefd en waren al helemaal geen speeksel aan het uitwisselen. Deze meneer moest ons eerder hebben gezien; een gluurder, een voyeur. ‘Eikel,’ zei ik vriendelijk. Tja… en dan noemen ze mij een agressieve pot. ||| Gina Miroula

FFoto: Claire van der Mee