Samen met vijf anderen wacht ik op tram 12. We ontwijken elkaars blikken, zoals dat gaat. Dezelfde situatie kom je vaak tegen in propvolle liften. Je kent het wel, die pijnlijke secondes waarin iedereen zwijgt, of om het makkelijk te maken staat te bellen. In feite belt zeventig procent op zo’n moment helemaal niet. Echt, ik kan het weten.
Het stormt windkracht zeven, en naast mij staat een meisje. Ze is klein, donker en nog net geen zes. Aan haar voeten drijven witte latex laarzen; vijf maten te groot. Haar tenen wiebelen ongeduldig heen en weer. Ze cirkelt over de lijnen van de klinkers, elke hoek wordt aangetikt. Opnieuw en opnieuw. Haar kroesharen zijn ingevlochten, strakke vlechtjes met onderaan gekleurde elastiekjes. Dat doen ze in de Bijlmer bij elke kapper.
Op de basisschool had ik een Surinaamse vriendin. Haar tante runde een eigen zaak. Wekelijks werd ik uitgenodigd – ‘Het wordt echt super mooi met je lange blonde haren’ – maar gegaan ben ik nooit. De Bijlmer was eng. Boze mannen met pistolen. ‘Die heten pippa’s, Gina!’ Nee, alleen met de metro naar halte Kraaiennest stond voor mij gelijk aan een rit naar het eind van de wereld.
De minuten verstrijken en het bushok wordt voller. Men klaagt en zucht, irritatie kolkt door de lucht; het is tenslotte al lang etenstijd. Huismoeders wachten op zwoegende vaders en huisvaders op overgewerkte moeders. Maar het meisje heeft niets in de gaten; verdiept in haar eigen wereld neuriet ze onophoudelijk dezelfde melodie.
Het verlossende geluid van de naderende tram klinkt, allemaal stappen we in. Iedereen, behalve het popje met haar latex laarzen. Alleen tikt ze door. Haar voeten op de klinkerranden, haar hoofd schuddend op de maat van geluidloze noten. Net als de gedachtes ‘O God, ze is wees’ en ‘O Jezus, ze leeft op straat’ door mijn hoofd schieten, stapt een vrouw in uniform op haar af. ‘Hai mam!’ hoor ik door de sluitende deuren. De tramconductrice van de vorige rit drukt een kus op het kleine donkere voorhoofd. ||| Gina Miroula




reacties6
Heerlijk lezen weer:)
“Latex” mocht blijven?
Mooie column! (Vanaf nu blijf ik bij
) x
Mooi: “Huismoeders wachten op zwoegende vaders en huisvaders op overgewerkte moeders.”
Heten, niet heetten. Verder een schatig stukje
Leukleukleukleuk
Mooi: ‘ irritatie kolkt door de lucht’ Bij mij kolkt de irritatie ook zo vaak
Reageer zelf. (Maar houd je aan de huisregels)