Ramadanjournaal

Na de fietstocht lieten warme waterstralen mijn zweet richting het afvoerputje stromen. Het was de eerste week van de ramadan. Met een glas limonade plofte ik op de bank. Op de televisie was het Ramadanjournaal. Een student islamstudies vertelde dat elk mens door twee engelen wordt gevolgd. Eentje zweeft boven onze rechterschouder en de ander hangt boven de linker. De ene Godsgezant noteert je goede daden en de ander pent de slechte gedragingen op. Het totaal van je goedheid wordt omgezet in bonuspunten die in het paradijs voor leuke spulletjes ingewisseld kunnen worden. De student liet het televisiepubliek weten dat goed gedrag in de ramadan in het hiernamaals extra wordt beloond. De geleerden waren het er over eens dat één behaald punt buiten de ramadan in de vastenmaand met een factor zeventig moet worden vermenigvuldigd.

Het verhaal ken ik uit mijn kindertijd, dus dat verbaasde mij niet. Er was iets anders dat mij opviel. Het voorkomen van de student. Hij had een zachtaardigheid over zich die zijn weerga niet kent. Zijn zenuitstraling deed mij denken aan een rotperiode op de Haagse Hogeschool. De ouders van mijn ex hadden me gedumpt vanwege mijn achtergrond.

Ik liep door de hogeschool en zag op een zwart-witbiljet de foto van imam Haselhoef. Ik had de geestelijke wel vaker op A4’tjes gezien, die op betonnen palen waren geplakt. Imam Haselhoef zou die dag over liefde en islam spreken. Ik toog naar het zaaltje. De liefdesapostel sprak op zachte toon, maakte zwierige handgebaren en keek vriendelijk uit zijn ogen. Zijn met klitwortel ingesmeerde baard schitterde in het tl-licht. Hij droeg een krijtwit gewaad dat zijn geestelijke verlichting moest onderstrepen.

Moeder heeft mij altijd gewaarschuwd voor types die een donskussen imiteren. ‘Ze hebben iemand kaalgeplukt.’

Een aantal jaar later las ik in de krant dat de imam vastzat vanwege een miljoenenzwendel. ||| Asis Aynan