Muismat

Gister ging ik met mijn beste vriendin naar de woonbeurs in de RAI – in die fase van ons leven zijn we kennelijk beland. Na het honderdste kraampje met unieke kussens van organische katoen, hielden we halt bij iets dat lelijk genoeg was om nader te bestuderen. Het heette ‘Zapp Art’ en het logo was een mishandeld beeldmerk uit de popartperiode. Maar dat was nog niet het lelijkst. Het lelijkst was de kunst. De dame van het kraampje zei dat het kunst was die oneindig geprint kon worden op bestelling. Omdat kunst niet langer alleen voor de ‘happy few’ moet zijn.

Het lijkt wel of er in de kunsten de afgelopen jaren te veel gebeurd is om nog normaal te kunnen functioneren. Het verlangen dat wat goed is, beschikbaar moet zijn voor iedereen, is in een eis veranderd. Maar kunst heeft te veel functies voor populair-economische statements. Het is geen melk. Misschien komt het daardoor dat men kunst altijd wil inperken, zich wel afvraagt: ‘mooi, maar is het ook kunst?’, en nooit: ‘mooi, maar is het ook meubilair?’
De kunstvormen die zich in de laatste honderd jaar op technisch vlak het hardst konden ontwikkelen, konden dat mede dankzij deelbaarheid. Zelfs de literatuur profiteert ervan, met e-books. En nu komt de schilderkunst in een mini-identiteitscrisis. Ik weet ook niet precies waar kunst voor dient, maar haar taak is niet betaalbaar te zijn.

De waarde van kunst volgt uit betekenis. Wat breed aanspreekt kun je dus naar alle waarschijnlijkheid niet betalen. En dat is mooi! Dan kan alleen nog het museum het kopen. Daar kan iedereen er dan naar kijken en daarna naar het winkeltje. Ik vind, nu ik erover nadenk, niets mooier de grootsheid van het origineel illustreren dan zo’n muismat met daarop bijvoorbeeld de Zonnebloemen van Van Gogh. 7,99. Allesbehalve elitair, lijkt me zo.