Ziedaar: de politieke en culturele elite van morgen. Allemaal incrowd, een beetje incestueus. Van BKB tot nrc.next. Iedereen was aanwezig bij het Twintig over Twintigdebat in de Rode Hoed. Het debat ging namelijk over roem en de pijnlijke, ietwat verkrampte pogingen van twintigers van nu om beroemd te worden. Niet zozeer omdat ze iets kunnen. Ik bedoel, waarom zou je iets moeten kunnen? Nee, omdat ‘gewoon’ zijn nou eenmaal kut is. ‘Gewoon’ doet denken aan je ietwat vadsige buurmeisje of je vroegere bijbaantje bij de Albert Heijn. Het is saai, maar vooral ook voorspelbaar. Dus zuchten we en zeuren we. Want we willen allemaal, koste wat het kost, beroemd zijn.
Wij, twintigers, denken onze toekomst te kunnen plannen met hetzelfde gemak waarmee we een nieuwe bank uitkiezen bij de Ikea. Je wilt niet keihard werken en héél misschien over vijf à tien jaar beroemd worden. Nee, het moet nu. En graag ook een paar minuten met je hoofd op tv bij DWDD. Zodat iedereen kan zeggen: ‘Jij bent toch dat meisje van DWDD laatst?’
Het debat was helaas ruk. Maar het raakte wel duidelijk een snaar, merkte ik. Is onze generatie nou echt zo bezig met het marketen van zichzelf? Ik weet het niet. Misschien zijn sommige mensen juist beroemd, omdat ze onbeschroomd het leven tegemoet treden. Zichzelf blijven. Oprecht iets kunnen en bereid zijn om daarvoor allerlei onzekerheden, schijnheiligheid en shit te doorstaan. De meesten van ons blijven louter losers. Onbekenden. Maar is dat werkelijk zo erg?
Naarmate het einde van het debat nadert begint een aantal mensen in het publiek te wiebelen op hun stoel. Wachtend op de borrel. In de stille hoop dat ze de juiste mensen gaan leren kennen, zodat ze snel bij een of ander vaag online tijdschrift of hip reclamebureau aangenomen worden. Ik wens ze succes ||| Fatihya Abdi
reacties2
‘Louter losers’…heerlijk
Well done, Fatiyha!
Angst als de diepste drijfveer. (ook van de “vooruitgang” )
Je eerste besef op school? Niet om de beste te zijn in de klas maar dat bangige om er niet “bij” te horen. Verder dan je klas reikte je blikveld nauwelijks en bijna alle volwassenen waren aliens, maar die bewogen zich in een andere dimensie.
De angst die zich telkens laat gelden. De angst om de loser, de laatste te zijn.
In de kudde ben je dan al gauw het haasje en als vogeltje wordt je door je eigen broertjes en zusjes het nest uitgemieterd.
We zijn nog steeds voorgeprogrammeerde beestjes.
Reageer zelf. (Maar houd je aan de huisregels)