Lantarenpaalbreien

Wat ik nog steeds niet snap, is dat iedereen de buschauffeur groet bij het uitstappen. Doe je het niet, dan is dat onbeleefd. Na een jaar pendelen voel ook ik mij verplicht. Nu is het ‘dahaag’ terwijl ik mijn hand opsteek en vergeet uit te checken.

Halte Kortenhoef komt na veel bos en een weiland. Op deze plek zou ik een Wikipedia-link kunnen invoegen, maar ik denk dat je niet echt geïnteresseerd bent. Het gehucht bestaat voor minstens vijftig procent uit bejaarden: hippe oudjes met elektrische fietsen – die krengen gaan snel – en scootmobielen. Daarmee crossen ze naar de Albert Heijn, maar die blijkt gesloten op zondag. Kunnen ze weer naar huis. Gelukkig hebben ze vier dagen later op koopavond nog een kans, maar liefst tot 21.00 uur, dat dan weer wel. Tevens is dit het dorp van mijn liefjes familie, de reden dat ik terug blijf komen.

Kortenhoef. Wanneer een nieuwe winkel zijn deuren opent betekent dat: alle inwoners hutjemutje op die kersverse vierkante meters. Zo kwam er laatst een spiksplinternieuwe Hema. Eén met alle-kleuren-van-de-regenboog-handdoeken, echte Hema-worsten, en de niet te missen Andrej Pejic–b.h.’s. (Zou hij nog een lul hebben? Als je het mij vraagt is het een perfect uit de verf gekomen juffrouw.)

Dus tour ik geregeld van de Hema naar de Jumbo, en van de snackbar op de hoek, waar alleen Chinezen werken, door de rest van het winkelcentrum. En dan, op de terugweg, zie ik het. Fascinerend. Dit moet de laatste Gooise trend zijn. Drie lantarenpalen met jasjes. Gebreide werkjes om het middel van de ijzeren stangen. Niet geknoopt, zoals sjaals, heus 360 graden dichtgenaaid.

Ja, ik ben van dit gat gaan houden. Het gebeurde plotseling, zoals de koningin die onverwacht een bezoek brengt aan de plaatselijke basisschool. Schuilen kon niet meer.