Laatkomerssyndroom

60 minuten voor college: Altijd kom ik te laat, maar vandaag niet. De nodige maatregelen zijn genomen. Ik had mijn wekker extra vroeg gezet. Ik ben al volledig gewassen, gekleed en gekoffie’d. Mijn aantekeningen zitten in mijn tas en mijn ontbijt in mijn buik. Mijn fiets staat in het rek en ikzelf ben al op de locatie van het college. Kortom: niks kan er nog voor zorgen dat ik te laat kom. Het enige probleem dat ik nu heb, is dat ik nog 60 minuten te vullen heb, want alles wat gedaan moest worden is al gedaan.

40 minuten voor college: Tijdens de laatste twintig minuten maakte ik een lijstje van alle dingen die ik nog even snel zou kunnen doen voordat het college begint. Readers uitprinten, een samenvatting zoeken en lezen, alvast boodschappenlijstje maken voor thuis, m’n belasting doen. Allemaal te saai. Mijn tas leegschudden, de belangrijke spullen uit de grijze massa kapotte tissues, uitgerekte elastiekjes en gebroken zakjes suiker vissen, en de rest weggooien. Dat lijkt me alweer leuker. Eerst nog even koffie halen.

20 minuten voor college: Ik zit van kruin tot hiel onder de koffie verkeerd en het is een kwestie van minuten voordat ik naar zure meuk zal beginnen te ruiken. Wat er is gebeurd: ik zat op mijn hurken buiten te multitasken (lees: tas herinrichten, koffie drinken en roken) toen de uitstekende heuptas van een snelwandelende student – die blijkbaar erg bang was om te laat te komen – me keihard omverbeukte. Met mijn gezicht nog net niet in het plasje koffie en één knie op wijlen mijn iPhone, concludeer ik dat mijn leven Kwalitatief Uitermate Teleurstellend is.

Na 10 minuten college: De dameswc’s was ik ingevlucht om de koffie uit mijn haar te spoelen, vervolgens heb ik mezelf geprobeerd te föhnen met de handdroger en nu zie ik eruit als een post-kernbomversie van Margaret Thatcher. Ach, ik kan maar beter naar huis gaan. Eerst nog even koffie halen…