Deze column schrijf ik in het vliegtuig vanuit het Midden-Oosten. Ik ben een week met mijn geliefde naar Jordanië geweest en heb een weekend in Beiroet, Libanon doorgebracht, waar zij stage loopt. In Beiroet heb ik gezien wat het benadrukken van de eigen identiteit – je bent daar christen of islamiet - voor gevolgen kan hebben. Deze twee bevolkingsgroepen zijn zo met hun eigen identiteit bezig dat ze in voortdurende staat van oorlog met elkaar verkeren.
Waarom kom ik hierop? Ik las op Folia Web dat op een bijeenkomst van de FSR FGw de samenwerking tussen de UvA en VU weer ter sprake kwam. Onder studenten, zo werd duidelijk uit het bericht, waren er principiële bezwaren om samen te werken, omdat de VU een ‘andere identiteit’ heeft dan de UvA. Ik erger me over het algemeen aan principiële bezwaren, maar als het over identiteit gaat in het bijzonder. Kennelijk heeft de UvA volgens deze studenten een dusdanig ander karakter dat samenwerking eigenlijk niet mogelijk is. Let wel, het zijn studenten in de geesteswetenschappen die dit soort lulkoek verkopen. Je zou denken dat zij gedreven door hun culturele en intellectuele nieuwsgierigheid juist de VU met zijn grote diversiteit aan studenten zou omarmen.
Maar kennelijk zijn deze studenten bang dat door een VU samenwerking, het links-liberale roomblanke UvA bastion in de Amsterdamse binnenstad straks bevolkt wordt door studenten die tijdens hun jeugd niet iedere zondagochtend door hun ouders achter Villa Achterwerk werden gezet, maar in de kerk naar een stijve gereformeerde preek moesten luisteren. Of wellicht islamitische studenten. Wie weet wat voor rare ideeën en gedachtes zij allemaal niet kunnen hebben?
Het zou voor de UvA en de geesteswetenschappen in het bijzonder juist een enorme aanwinst zijn als er meer studenten met verschillende culturele achtergronden zouden zijn. Als je daarmee in discussie gaat leer je namelijk ook kritisch nadenken over jezelf, dat houdt je kop lenig en maakt je wereld groter.
reacties6
Er zijn een hoop argumenten te bedenken om tegen de samenwerking te zijn, maar culturele verschillen lijkt me de minst relevante. Goed stuk, Frans!
Tja, ik ben het er mee eens dat het bezwaar dat de studenten op de VU anders zijn dan op de UvA, geen goed bezwaar is. Ik denk echter niet dat uit de ontkrachting van dit bezwaar logischer wijs moet volgen dat het tijd is voor de VU en de UvA om de samenwerking uit te breiden. De keren dat ik sprak met studenten die zijn overgestapt van de UvA naar de VU of vice versa heb ik steeds gehoord dat er verschillen zijn tussen hoe de zaken er op de ene universiteit aan toe gaan en hoe de dingen op de andere universiteit geregeld zijn. De ene student vindt het prettiger op de ene universiteit en de andere student verkiest een andere structuur.
Het lijkt mij een rijkdom om verschillende mogelijkheden te hebben. Dat mensen met verschillende religies strijden is erg, dat mensen oorlog voeren omdat iemand een andere huidskleur geeft is afschuwelijk maar de conclusie dat we maar beter allemaal hetzelfde moeten worden of naar dezelfde universiteiten moeten gaan lijkt me een treurig vooruitzicht.
Wanneer wordt Ilios columnist Jim!
Als oud VU-student en als huidige UvA yup, ben ik er absoluut van overtuigd dat de twee in de toekomst moeten proberen samen te werken. Op organisatorisch vlak kunnen zijn niet alleen van elkaar leren, maar studenten zouden vrij moeten kunnen zijn hun keuzeruimte (minors of vakken) in te vullen hoe, en vooral WAAR ze dat willen. Kennis moet uitgewisseld worden, ook binnen universiteiten en dit zou absoluut wel gestimuleerd moeten worden, al was het alleen maar om het ”klimaat” onder studenten te veranderen.
De vu moet gewoon opgeheven worden.
Goed zo, Franske!!
Reageer zelf. (Maar houd je aan de huisregels)