Dé Prijs

Op het moment dat u dit leest zijn de winnaars van de Nobelprijzen bekend. En net als de afgelopen jaren bevind ik me op het moment van aankondiging in Kyoto, waar een internationale conferentie over de hogere stratosferen van wetenschap en beleid wordt gehouden. Niets minder dan de wereldvrede, zeg maar.

Ik ben benieuwd wat de week zal brengen, want tot nu toe is er iedere keer een verrassing geweest. Zo kreeg ik vorig jaar direct na elkaar twee e-mails. De eerste kondigde aan dat een Amerikaanse medicus in de prijzen was gevallen. De tweede was van zijn dochter, die meldde dat haar vader het afgelopen weekend was overleden.

Het jaar daarvoor viel de bekendmaking ook al niet goed. Ik was die avond bij een zeer exclusief diner in een van de beste restaurants van Kyoto. De top van het Japanse wetenschappelijke establishment was aanwezig, waaronder enkele Nobelprijswinnaars. Hoe exclusief deze bijeenkomst was, bleek wel uit het feit dat bij de theeceremonie voorafgaand aan het diner deze eminente geleerden niet welkom waren. Ze mochten in een zijkamertje wachten om later aan te schuiven.

Die avond was alle hoop gericht op een Japanse winnaar. Er was een pertinent gerucht dat een bekende stamcelonderzoeker in de prijzen zou vallen. Onze gastheer was zijn directe baas. Terwijl in Stockholm het uur U naderde, ging het uitgebreide ritueel rustig verder. Schaal na schaal vol delicate hapjes verschenen, geisha’s zongen en dansten, de conversatie was verfijnd.

Toen het moment daar was, pakte de gastheer zeer discreet zijn telefoon uit de binnenzak. Het scherm verlichtte zijn gelaat, dat geen enkele emotie vertoonde. Enkele seconden was het stil aan tafel. Het beekje in de rotstuin klaterde zachtjes. Een luifel wapperde even in de wind. De sake voelde warm in mijn hand.

Toen noemde hij de naam. Een Amerikaan.

De volgende gang werd geserveerd.