Blokker

‘Kan ik u ergens mee helpen, mevrouw?’ Ik leg de keukenmessen die in de aanbieding zijn voorzichtig terug zodat Bonita (dat staat op haar naamkaartje), niet denkt dat ik ze in mijn boodschappentas wil stoppen. Opgejaagd door een onbehaaglijk gevoel bots ik onderweg naar de uitgang tegen de manager op, die er kennelijk is bijgehaald. Ja, de Blokker op de Haarlemmerdijk is een feest. De vriendelijke begroetingen, de bewegingsruimte en de weergaloze aanbiedingen. Ik word er zielsgelukkig van. Wat zijn we toch tolerant met z’n allen. Het land waar Nieuwe Nederlander-ceremonies en weigerambtenaren hand in hand lopen. Het land van Femke, maar hé, Fatima telt tegenwoordig ook mee. Het land van kansen krijgen en van het multiculturele drama. Het land waar open en blote, rechttoe rechtaan discriminatie bestraft wordt, maar betuttelracisme overheidsbeleid is.

Onder het motto ‘Discriminatie met discriminatie bestrijden’ kiest de overheid voor positieve discriminatie. Dat betekent dat hier en daar een paar allochtonen voorrang krijgen in de sollicitatieprocedure. Fantastisch systeem! De continue aura om je heen dat je kwalitatief minder goed bent dan de rest. Ondertussen wordt mijn vriendin Naima bestookt met de vraag waarom ze aan een witte universiteit, de UvA, studeert. Met die kennis wil de UvA namelijk meer allochtonen lokken. Diversiteit staat hoog op de bestuurlijke agenda, nu de UvA daar subsidie voor krijgt. Maar waarom diversiteit belangrijk is kunnen ze je ook niet vertellen in het Maagdenhuis. Ik mag in mijn handjes knijpen deel uit te maken van de o zo diverse – maar ook weer niet – Nederlandse samenleving. Links klopt zichzelf ondertussen op de borst omdat ze met positieve discriminatie zo veel heeft kunnen betekenen voor de ‘allochtoon’.

Maar uiteindelijk maakt allemaal niet uit als ik als studente nog gewoon word nagestaard bij de Blokker, omdat men denkt dat ik steel.