‘The Newsroom’: HBO slaat de plank mis

Al ruim vijftien jaar staat Amerikaanse kabelzender HBO boven aan de lijst met producenten van baanbrekend televisiedrama: van vroege successen als The Sopranos, Sex and the City en Six Feet Under tot meer recente hits als Boardwalk Empire en Game of Thrones. Inmiddels is er concurrentie van andere kabelzenders die dankbaar gebruikmaken van de hogere budgetten en grotere artistieke vrijheid van betaaltelevisie: Breaking Bad, Mad Men en Homeland evenaren in vele opzichten dit niveau, maar HBO blijft vooralsnog toonaangevend in de arena van Amerikaans televisiedrama. Daarom is het des te opvallender wanneer de meest prestigieuze producent van dit soort televisie de plank fenomenaal misslaat. Het eerste seizoen van The Newsroom, een van de nieuwe paradepaardjes van HBO, is namelijk van een bedroevend laag niveau.

HBO staat erom bekend de individuele auteur ongekende vrijheid te gunnen. Commerciële televisie is van oudsher een medium dat formules en eindeloze herhaling boven artisticiteit en creatieve ambitie stelt. In tegenstelling tot film en literatuur, waar schrijvers en regisseurs de meeste eer krijgen, werden televisieprogramma’s zelden geassocieerd met herkenbare auteurs. Sinds de opkomst van HBO is dit veranderd en genieten talenten als David Chase (The Sopranos), Matthew Weiner (Mad Men) en David Simon (The Wire) een reputatie en bekendheid die gelijkstaan aan die van grote filmregisseurs.

Tot dit pantheon van televisiegrootheden behoort ook zeker schrijver Aaron Sorkin, een scenarist die zowel in film als televisie heeft gewerkt, en die met series als The West Wing en films als The Social Network een herkenbare en zeer succesvolle stijl heeft ontwikkeld. Zijn eerste HBO-serie The Newsroom, die in de afgelopen drie maanden in de VS voor het eerst werd uitgezonden en inmiddels ook in Nederland op het HBO-kanaal te zien is, werd dan ook met hooggespannen verwachtingen tegemoet gezien. De serie draait om de redactie van een nieuwsprogramma op een fictieve Amerikaanse kabelzender, en zou de romantische verwikkelingen in de privé-levens van de medewerkers vermengen met werkelijke nieuwsreportages uit de afgelopen twee jaren.

Sorkins bekendste productie The West Wing hanteerde een soortgelijke formule, waarbij politieke debatten werden afgewisseld met de persoonlijke ups en downs van de stafleden in het Witte Huis. The West Wing speelde zich af in een soort parallel universum, waarin Jed Bartlett president was, en waarin herkenbare discussies en debatten op een allegorische manier werden gedramatiseerd. The Newsroom doet in meerdere opzichten aan deze eerdere succesformule denken, maar begaat een cruciale fout door het inzetten van historische evenementen waar iedereen mee bekend is.

Doordat The Newsroom ervoor kiest om zaken als de aanslag op Osama bin Laden en de Republikeinse verkiezingsstrijd centraal te stellen, graaft Sorkin met deze nieuwe reeks zijn eigen graf. We zien de redacteuren verwoed hun best doen om het nieuws op een correcte manier te verslaan, maar ze hebben hierbij uiteraard het voordeel dat de serie geschreven is om ze in een positief daglicht te stellen. Elke keer dat de té sympathieke redactie van News Night er dan ook op miraculeuze manier in slaagt om als enige nieuwszender het nieuws opnieuw op verantwoorde manier in beeld te brengen, komt het vooral arrogant en denigrerend over. Daarnaast gaat het harde nieuws maar moeilijk samen met de vaak hysterische privé-levens van de personages, die in vergelijking met andere HBO-programma’s eendimensionaal en oubollig overkomen. Ondanks het vele talent zowel voor als achter de camera is The Newsroom daarom een simplistisch en vaak lachwekkend voorbeeld van hoe het juist niet moet.