Het jaarlijkse filmfestival in onze havenstad is een evenement dat in hoog aanzien staat, met name voor de gelegenheden die het biedt voor internationaal aanstormend talent en onafhankelijke producties uit landen die weinig bekendheid genieten als filmlanden. Het programma bestaat elk jaar uit een mengeling van kleine films uit verre landen, speciale programma’s gewijd aan minder bekende fenomenen uit de internationale filmgeschiedenis, en de obligate selectie verantwoorde publieksfilms die in Rotterdam hun Nederlandse première beleven voordat ze enkele weken later in de rest van het land te zien zijn. Een paar hoogte- en dieptepunten uit een gevarieerd festivalprogramma.
Nieuwe Griekse Cinema
Griekenland staat internationaal niet bepaald te boek als een groot filmland. Maar sinds het internationale succes van de film Kynodontas [Dogtooth] in 2010 komt daar snel verandering in. De absurdistische zwarte komedie van regisseur Yorgos Lanthimos vond gretig aftrek in filmhuizen over de hele wereld, en kent inmiddels een opvolger in het minstens zo grimmige Alps, dat in Rotterdam zijn Nederlandse première beleefde. De film kent net als zijn voorganger een perfect gebalanceerde mix van cynisme en compassie, terwijl de montage en cameravoering opnieuw getuigen van een groot filmisch talent. Naast Alps was ook de Griekse film L op het festival te zien, en lijkt het alsof we momenteel een voorbode zien van een kleine golf films die gezamenlijk een Nieuwe Griekse Cinema inluiden.
Braziliaanse porno
De rijke filmgeschiedenis van Brazilië is buiten de eigen landsgrenzen nauwelijks bekend. Een van de speciale programma’s van het IFFR 2012 heeft veel moeite gedaan om een groot stuk van die geschiedenis boven water te krijgen en in ere te herstellen. In de jaren zeventig was de Braziliaanse filmindustrie vooral afhankelijk van exploitatiegenres, en werden talentvolle jonge filmmakers gedwongen om zich in de dubieuze porno- en geweldsgenres te begeven om überhaupt films te kunnen maken. De film Snuff: The Victims of Pleasure was niet alleen een duidelijke exponent van dit genre, maar werd in 1977 een van de meest succesvolle films uit de Braziliaanse filmgeschiedenis. Speciaal voor het festival werd de film digitaal geconserveerd, en niet voor niks: de film is buitengewoon vermakelijk, en biedt een geestige kritiek op de Amerikaanse filmindustrie die op alle mogelijke manieren nationale filmindustrieën domineert en uitbuit.
Een draak van een tijger
Films die worden geselecteerd om grote festivals te openen dan wel te sluiten krijgen vanzelf extra aandacht vanwege hun bijzondere plaats in het programma, maar in sommige gevallen moet je je wel afvragen wat de beweegredenen waren om een bepaalde film deze bijzondere eer te geven. Bij slotfilm The Hunter had dit wellicht te maken met het feit dat de plot van deze volstrekt oninteressante film draait om de zoektocht naar een Tasmaanse tijger, een uitgestorven diersoort waarvan nu en dan nog fantasievolle meldingen worden gedaan. Met bekende namen als Willem Dafoe en Sam Neill in de hoofdrollen werd The Hunter wellicht ingezet als plezierige publieksfilm, maar los van die tijger had deze drakerige actiefilm werkelijk niets in Rotterdam te zoeken.
reacties0
Reageer zelf. (Maar houd je aan de huisregels)