Ik heet Danielle en ik spreek geen Frans

Ha Vincent,

Van Simone hoorde ik dat je op zoek was naar een nieuwe penvriendin. Je me presente: ik heet Danielle en ik spreek geen Frans. Ik studeer het komende semester in Parijs, in het Frans.

Aan het begin van een uitwisselingssemester word je gedwongen jezelf keer op keer te presenteren, en daarmee te definiëren. Veel medestudenten beheersen dit goed en schuiven met uiterste finesse een glansrijke zelf naar voren. Een week presentatierondjes roept bij mij nu allerlei existentiële vragen op, en daarom hou ik het nog even bij mijn naam en dat ik (bijna) geen Frans spreek. Voor de andere trivialiteiten hebben we nog een lange briefwisseling, hoop ik.

In je laatste brief aan Simone schreef je over relaties. Je bent vers verliefd en je kuste voor het eerst in een fotohokje! Ging de flits op het moment suprême af? Dan worden we natuurlijk allemaal wel erg benieuwd naar dit Kodak-moment… Het onderwerp liefdesrelatie sla ik van mijn kant over. Gelukkig zijn er meer relatietypen in een mensenleven, en ik kan sinds ik hier woon vooral woorden wijden aan de samenwoonrelatie.

Wegens de woningnood in Parijs ben ik ingetrokken bij een mevrouw in Montmartre. Nu hoor je de accordeon van Yann Tiersen zachtjes opkomen. Je ziet Amélie over de straten flaneren en Nicole Kidman en Ewan McGregor innig zoenen bovenop de Moulin Rouge. Meer Parijs kan je niet krijgen.

Maar toch ging dit noodgedwongen. En wel omdat de mevrouw om wie het gaat veganist is. Met veganisten is natuurlijk op zich niets mis (hoewel sommige artsen, biologen en voedingsmiddelenmensen anders beweren, maar die kant wil ik nu niet op), maar het gaat om meer dan het volgen van een veganistisch dieet. Deze mevrouw heeft een veganistische lifestyle, als je begrijpt wat ik bedoel. En nee, dat lijkt niet op wat je kent uit Amsterdam, een rossig type met vegetariërrok op een bakfiets. Met de lifestyle waarover ik het heb wordt uiting gegeven aan een ideologie. Een ideologie van onvoorwaardelijke dierenliefde (haar kat en hond doen hun behoeften naast de mensen-wc en haar kat is het meest onuitstaanbare beest dat er is, dus de liefde moet onvoorwaardelijk zijn) en het Freeganisme.

Freeganisme is een samenvoegsel van ‘free’ en ‘vegan’. Google het en je vindt: ‘Freegans embrace community, generosity, social concern, freedom, cooperation, and sharing in opposition to a society based on materialism, moral apathy, competition, conformity, and greed.’ Nobel, toch? Midden in de crisis van ons economisch systeem is iedereen het er denk ik wel een beetje over eens dat ietsje minder materialisme, morele apathie en hebzucht best mag. Zo zijn we vandaag de dag dus allemaal wel een beetje freegan.

Maar freegans doen iets dat jij en ik niet dagelijks doen, namelijk het dumpster diving. Toen ik een paar dagen geleden later op de avond thuiskwam en mijn huisbazin in een vuilnisbak zag bungelen, begreep ik waarom het brood hier altijd zo droog is…

Het prullenbakkenduiken is goed doordacht. De Freegan weet precies hoe laat restaurants hun overgebleven eten op straat zetten, en staat dan paraat voor een boodschappenduik. Eten mag dus niet worden verspild, en als gevolg van dit principe ontstaan er voedselkolonies in huis waarvan je niet wil weten wat voor sociale ordes van bacteriële leefgemeenschappen er inmiddels met elkaar samenleven.

Noodgedwongen, dus. Ben jij inmiddels verhuisd? Bevalt het?