Een middagje persoonlijke ontwikkeling in Nieuw-West

Ik kan me vergissen, maar ik denk dat er in Amsterdam weinig plekken bestaan die zo treurig zijn als Plein ’40-’45 in Nieuw-West. De armzalige patatkraam, de grijze betonbouw, de doelloos rondrijdende meneer met een plastic tasje van de Aldi aan het stuur van zijn scootmobiel. Alleen van de naam van het plein zakt de moed je al in je schoenen. Nee, naar Plein ’40-’45 ga je niet voor je plezier.

Eigenlijk is dat ook precies de reden voor mijn bezoek, deze regenachtige donderdagmiddag. Nieuw-West is in 2007 door toenmalig minister Ella Vogelaar uitgeroepen tot ‘krachtwijk’ – in iets minder eufemistische termen ook wel ‘probleemwijk’ of ‘achterstandswijk’ genoemd. Vandaag wordt hier de vierde Buurtwinkel voor Onderwijs, Onderzoek en Talentontwikkeling (BOOT) geopend; een initiatief van de HvA en de Amsterdamse wijkaanpak, waarbij studenten worden ingezet om een bijdrage te leveren aan de vitaliteit van de wijk. Dat doen ze onder andere door basisschoolleerlingen te helpen met hun huiswerk en een juridisch spreekuur te houden. Ik heb er wel een tramritje naar de outskirts van West voor over.

De openingsceremonie vindt plaats in het Tuinstadhuis, dat voor de gelegenheid versierd is met rode en paarse ballonnen.

Het is 16.30 uur en ik ben precies op tijd. Als ik de ruimte binnenwandel slaat de schrik me even om het hart. Er is namelijk helemaal niemand. Even vrees ik dat ik de enige ben die op dit event is afgekomen.

Dit meisje stelt me gerust. Ik ben gewoon op tijd. Melissa is twintig en studeert commerciële economie aan de HvA. Voor het vak ‘persoonlijke ontwikkeling’ heeft ze samen met een aantal studiegenoten deze receptie georganiseerd. Op de vraag wat ze nu precies persoonlijk aan het ontwikkelen is, heeft ze niet echt een antwoord. ‘Maar later wil ik de events in, feesten organiseren enzo. Dit is een goede oefening,’ vertelt ze terwijl ze plastic schaaltjes met borrelnootjes vult.

Binnen loopt de zaal inmiddels vol. De studenten van het vak ‘persoonlijke ontwikkeling’ staan in het gareel. Een van hen hoor ik tegen een studiegenoot zeggen: ‘Hee, wil jij de jassen aannemen? Ik durf dat niet hoor!’

Als ik even een rondje loop door de zaal, kom ik deze dames tegen. Gé (links) en Eva (rechts) van de stichting ‘Ieder kind een eigen boek’ zijn hier vandaag om sponsoren te werven. ‘Veel kinderen van allochtone ouders hebben geen boeken thuis. In de woonkamer staat vaak wel een grote televisie, maar geen boekenkast.’ Met gepersonaliseerde boekjes, waarin het kind zelf de hoofdrol speelt, proberen Gé en Eva kinderen aan het lezen te krijgen. In Zuidoost is het project een groot succes. ‘Maar we zijn volledig afhankelijk van sponsoren. Ik krijg er pijn van in m’n hoofd,’ vertelt Gé.

Dan maakt de microfoon een krakend geluid. De toespraken zijn begonnen. Te beginnen met Esther Haverkort, manager van BOOT.

Af en toe werp ik een blik op HvA-rector Jet Bussemaker, die later ook nog een praatje zal houden. Zal ze nooit moe worden van die eindeloze toespraken? vraag ik me ineens af. Ik begin na een half uur een beetje heen en weer te wiebelen, maar de HvA-rector blijft een en al aandacht en tovert regelmatig een lach op haar gezicht.

Gelukkig weten ze bij BOOT ook wel dat het luisteren naar toespraken eigenlijk gewoon een obligate, vermoeiende aangelegenheid is. Daarom hebben ze iets spannends bedacht met die grote, blauwe ballon.

Het is de bedoeling dat deelraadwethouder Jesse Bos en Jet Bussemaker samen de ballon doorprikken, met daarin de symoblische sleutel tot de nieuwe BOOT-vestiging.

Van Jet Bussemaker is daarna niks meer vernomen.

Grapje natuurlijk. Na het ballonspektakel verplaatst iedereen zich naar boven, naar de nieuwe BOOT-vestiging waar het allemaal gaat gebeuren. De BOOT-medewerkers vertellen enthousiast over de verschillende ruimtes en over de spreekuren die er worden gehouden. Buurtbewoners die in een rechterlijk geschil zitten, kunnen hier bijvoorbeeld terecht voor advies.

Als ik naar beneden loop, zijn de HvA-studenten van het vak ‘persoonlijke ontwikkeling’ druk in de weer met hapjes en drankjes. Ik draag graag bij aan hun persoonlijke ontwikkeling, en vraag om mijn jas. Ik moet zeggen: na deze middag ligt Plein ’40-’45 er inmiddels iets minder treurig bij.