Een diploma-uitreiking is een gelegenheid waarnaar je alleen de mensen in je leven meevraagt, met wie je nog wat te vereffenen hebt. Een onalledaags geestdodende geduldoefening. Een louteringsberg die je alleen beklimt vanwege dat flinterdunne momentje: het moment dat je wordt genoemd. Want ja, een ‘feestelijke diploma-uitreiking’ is erom bedacht, dat zelfs de minst applaudiseerbare mensen een keer worden beapplaudiseerd.
Vandaar dat het ook gebruik is geworden onder docenten, dat zij bij uitreikingen met name melding maken van de ‘pieken en dalen’ die de student ‘onderweg’ beleefde bij het schrijven van de scriptie. ‘Hoewel je moeite blijft houden met het kofschip, de opbouw van zinnen en alinea’s, en het schrijven maar moeilijk in je drukke feestschema kon inplannen, kunnen we stellen, dat je, al was het maar wegens de dreiging van de langstudeerboete, toch nog een verrassend… toereikende scriptie hebt afgerond.’
En zo kwam het er ook nu vaak op neer, dat de docent een grote schuit met bagger over zijn student uitstortte, en hem tot slot tegen wil en dank een diploma achterna smeet. Al die halfgeletterden zonder basale schrijfvaardigheden mochten dus vernoemd worden. Behalve ik. ‘Sorry, vergeten.’ Deze persona non grata zat feestelijk voor jan lul te wachten. Als laatste gekozen worden met gym tot de macht iedereen zegt af op je feestje.
Noch de kwaliteit van de scripties, noch de diplomatieke capaciteiten van de UvA-medewerkers, vragen om het predikaat ‘feestelijk’. Inmiddels lijkt het doodzwijgen van mijn scriptie me een puik plan. Ik stel voor dat we een nieuwe ceremonie invoeren. De student ruilt bij de uitreiking zijn scriptie voor het diploma en alle partijen beloven plechtig nooit meer over de scriptie te zullen praten. Docenten, studenten en hun naasten zullen vervolgens samen een grote kuil graven, waarin ze de scripties begraven. Dat is pas loutering.
reacties0
Reageer zelf. (Maar houd je aan de huisregels)