Te cool voor school

Cool, tof, hip, vet, gaaf of dolletjes. De naam hangt af van je geboorteplaats en -jaar, maar de survival of the fittest begon voor velen op de basisschool. Cool zijn had zo zijn voordelen; coole kinderen werden vaker door jarige kinderen uitgekozen om te gaan trakteren bij juffen en meesters van andere klassen. Lees: coole kinderen kregen meer snoep. De andere voordelen… nou ja,  snoep is op die leeftijd het enige wat telt.

Cool zijn draaide destijds vooral om uiterlijk, en in de lagere klassen was dat nog simpel: je had rijke – en overhaalbare – ouders, of je had die niet. In het eerste geval was je de trendsetter met merkgympen in een knalkleur, in het tweede geval probeerde je de trendsetter bij te houden door je eigen ouders te manipuleren, of door gympen van een willekeurige textielsuper toe te takelen met viltstift.

Op de middelbare school werd het ingewikkelder om cool te zijn. Daar moest worden geconcurreerd met coole kinderen uit andere klassen, en werd er ook nog eens van je verwacht dat je de laatste must-haves had weten te incorporeren in je eigen zogenaamd unieke stijl (zogenaamd omdat de goths, kakkers en alternatievelingen allemaal op elkaar leken). Maar zolang er merkjes op je verkleedpak stonden, zat je meestal wel goed.

Nu zijn we aangekomen bij de hogeschool en universiteit, tijdens het begin van een nieuw schooljaar, anno 2012. En godzijdank, de druk om hippe kleren te dragen lijkt afwezig, want de mensen die geen hersens hebben zijn er voor de toelatingen allang uitgefilterd.

Er zijn wel studenten die hele hippe kleren dragen, maar die doen dat omdat hun eigen unieke stijl – is-ie weer – modieus is en niet om mee te lopen met de rest. Want als er iets oncool is, dan is het wel meelopen. Conclusie: cool doen is eindelijk uit de mode. Tenzij je je textielsuperschoenen hebt bewerkt met viltstift en glitters. Dan ben je een baas.