Je hart achterna

Door alle televisie waar onze generatie mee is opgevoed heeft iedereen wel een lijstje met Hollywoodiaanse clichés in zijn achterhoofd om anderen ongevraagd mee van advies te voorzien. En als je op het punt staat om een studie uit te kiezen, krijg je ze allemaal te horen, en dan vaak ook nog allemaal tegelijk, hoe tegenstrijdig ze ook zijn.

‘Je moet niet vergeten dat het crisis is, en dat alles wat je nu doet, een investering voor de toekomst is!’
‘Je moet altijd voor de moeilijkste weg kiezen, want de makkelijke weg levert je uiteindelijk niks op.’
‘Je moet nooit iets doen wat onnatuurlijk en moeilijk aanvoelt!’
‘Je moet gewoon naar je gevoel luisteren. Wat zegt je gevoel?’
‘Je moet onthouden dat je helemaal niets moet, hoor!’

Wie na al deze uitersten nog in staat is om een studiekeuzeformulier in te vullen zonder eerst behandeld te worden voor schizofrenie, verdient alleen om die reden al een diploma aan de muur. Want in die periode in je leven waarin er al zo veel druk op je staat, is het verdomd moeilijk om te kiezen tussen je hoofd en je hart.

Stel dat iedereen door de economische crisis z’n verstand zou volgen en zou kiezen voor een zogenaamd ‘nuttige’ studie. Dan zitten we over een paar jaar niet alleen met een land vol boekhouders, advocaten en dokters die nergens aan de bak kunnen, maar ook met een land vol twintigers die in de kracht van hun leven staan maar desondanks elke passie of levenslust al zijn verloren. Dat zou pas een crisis zijn waar we nooit meer uitkomen.
Dus als je een verse student bent: ik hoop dat je gekozen hebt, of nog zult kiezen, met je hart. En dan niet omdat ik heb gezegd dat dat verstandig is. Zelf heb ik gekozen voor een studie filosofie. Omdat er temidden van al deze pre-universitaire stress en twijfels maar één ding is waar ik zeker van ben: dat ik he-le-maal niets weet.