Het is niet altijd makkelijk om terug te kijken. Zeker niet als tijd voor jouw gevoel snel voorbijvliegt. Die voortdurende druk om continu bezig te zijn, vaak op de automatische piloot, zal menigeen wel bekend zijn. Ik ben iemand die voortdurend probeert om zo veel mogelijk ballen omhoog te houden. Overal aanwezig te zijn. Altijd de leukste te zijn. Altijd hard aan het werk te zijn. Maar als dat niet lukt, ben ik ook de eerste in de lijn om mezelf af te vallen.
Die drukte die ik vaak ervaar als een verlichting omdat hij me bezighoudt en motiveert, kan ook beknellend zijn. Beknellend als je merkt dat je vrienden verliest, een schuldgevoel opbouwt jegens je moeder haar zwakke gezondheid, telefoontjes niet beantwoordt, je studie niet perfect loopt en je op een gegeven moment niet eens meer weet wat nog belangrijk is. Daarom vind ik terugkijken soms pijnlijk. Ik zie dingen die ik anders had kunnen doen.
De meeste mensen kijken terug, omdat ze willen voldoen aan een ideaalbeeld. Hoe vaak hoor je niet ‘goede’ voornemens en dan de teleurstelling die keer op keer volgt als het niet gehaald wordt? Waarom zou je terugkijken, denk ik dan? Ik was ook zoals ieder jaar weer van plan om het na de zomer ‘anders’ te gaan doen. Maar ik besef nu dat het beste voornemen dat ik kan hebben is om geen voornemens te hebben. Verwachtingen loslaten, en fouten uit het verleden in het verleden laten. Ik zal vrienden blijven verliezen, maar ook nieuwe mensen leren kennen. En ik ben een chaoot qua communicatie maar fuck, 24/7 bereikbaarheid blijf ik onzin vinden. En ik zal me blijven opwinden over politiek, want dat ben ik. Terugkijken doe ik wel als ik uitgezakt, oud en met pensioen ben. Misschien schrijf ik tegen die tijd een boek. Wie weet. Vooruitkijken is toch leuker. ||| Fatihya Abdi
reacties3
Herkenbaar onderwerp en leuk geschreven!
Multitasking is bijna een garantie dat je niets afkrijgt.
Niets is zo heilzaam als eenvoudige zelfdiscipline.
Reageer zelf. (Maar houd je aan de huisregels)